Ekumenizm

Mianem „Ekumenizmu” określa się tendencje zmierzające ku pojednaniu chrześcijan rozmaitych wyznań. Tendencje ekumeniczne pojawiły się na początku w kręgach protestanckich. W tym jednak czasie Kościół Rzymskokatolicki miał zupełnie inny pogląd na tę sprawę. Jego zdaniem w ekumenizmie chodziło o to by chrześcijanie się zjednoczyli ale w Kościele rzymskim pod jednym Papieżem. Lecz już Pius XII wyraził zgodę na ekumeniczne kontakty katolików z chrześcijanami innych wyznań, w miejsce określeń „heretycy”, „schizmatycy” zaczęły się pojawiać „bracia odłączeni”. W 1948 r. powstała Światową Radę Kościołów która zrzesza kościoły anglikańskie, protestanckie, prawosławne i starokatolickie.
Właściwy przełom w ruchu ekumenicznym nastąpił Po II soborze Watykańskim. Jego autorem był Jan XXIII zaś kontynuację jego dzieła przejął Paweł VI, który potkawszy się z prawosławnym patriarchą Konstantynopola Athenagorasem na Górze Oliwnej w Jerozolimie anulował anatemę rzuconą na Kościół wschodni w 1056 r. Jan Paweł II który życzenie jedności chrześcijan wyraził w encyklice „Ut Unum Sint” („Aby byli jedno”). W 1991 r. podczas wizyty w Polsce odwiedził on prawosławną katedrę w Białymstoku, oraz ewangelicko-augsburski kościół św. Trójcy w Warszawie.
Na polu ekumenizmu zasłużyła się bardzo międzywyznaniowa wspólnota w Taize i jej założyciel brat Roger Schutz (zm. 2005).

 
 

Więcej artykułów w kategorii Chrześcijaństwo

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *