Dzieje Apostolskie

Nie można mówić o Dziejach Apostolskich bez uwzględnienia trzeciej Ewangelii, gdyż zakładają one wyraźnie pierwszą Księgę (l, 1). Na początku Dziejów Apostolskich Łukasz mówi, jak widzi swoje wcześniejsze pismo – trzecią Ewangelię. Ukazuje ona to wszystko, „co Jezus czynił i czego nauczał”. Czyli odnosi się do ak¬tywności Chrystusa od początku aż do wniebowstąpienia (l,l-2;zob. 1,21-22). Teraz zaś aktywność ziemska Jezusa zostaje bezpośrednio powiązana z misją apostołów (1,2), któ¬rej celem jest bycie świadkiem Chrystusa „ w Jeruzalem i w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi” (2,8). Dar Ducha Świętego i powszechne świadectwo zajmują miejsce przywrócenia królestwa Izraelowi (1,6-8).
Dzieje Apostolskie ukazują następnie, jak świadkowie Jezusa po Jego wniebowstąpieniu i po otrzymaniu dam Ducha Świętego realizują otrzymaną misję. Tak jak zasadnicza struktura trzeciej Ewangelii oscylowała wokół podążania Chrystusa do Jerozolimy, tak teraz uczniowie wychodzą z Jerozolimy i idą „ aż po krańce ziemi”. Poczynając od Żydów docierają do pogan.
Łukasz podkreśla w Dziejach Apostolskich, że czas Kościoła, jak czas Jezusa, jest czasem dopełnienia zbawienia w historii, lecz wraz z nim ma także początek czas osta¬teczny. Ukierunkowanie historio-zbawcze służy leż do ukazania ciągłości nauczania od pro¬roków aż do Chrystusa za pośrednictwem świadków Jezusa – apostołów, szczególnie Pio¬tra oraz nade wszystko Pawia – prawdziwego misjonarza pogan. Dzieje Apostolskie uka¬zują więc nie tyle historię pierwotnego Kościoła, ile zwycięski bieg i jedność chrześcijań¬skiego nauczania.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Nowy Testament

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *