Ewangelia św. Marka

Ewangelia ta opowiedziana jest metodą narracyjną lecz nie można jej porównać do jakiejś pospolitej biografii. Przytacza ona epizody mające cechy powiązania dość ogólnego. Przedstawia ona postać Jezusa jako osobę wewnętrznie sobie przeciwstawną – jako prawdziwego i wrażliwego człowieka, uzdrowiciela który wypędza złe duchy, łosi swoje przesłanie z całkowitą pewnością i jest niezależny od rozmaitych współczesnych mu nauczycieli Prawa mimo to nie chce by jego czyny i słowa powodowały rozgłos.
Marek zwraca się głównie do chrześcijan pochodzenia pogańskiego, którymi mogli być współcześni mu chrześcijanie z Rzymu. Uznawali oni i czcili Jezusa jako Pana, pomi¬mo iż nigdy Go nie spotkali i nie słuchali bezpośrednio. Być może nie rozumieli jasno relacji, jaka istniała pomiędzy naturą boską i ludzką Chrystusa, który został ukrzyżowa¬ny i zmartwychwstał około czterdziestu lat wcześniej. Dla nich więc Marek zebrał niektóre wspomnienia o działalności Jezusa, poczynając od Galilei, aż do Jerozolimy: uzdrowienia, wypędzanie złych duchów, głoszenie Królestwa Boga, wybór i formowanie uczniów, opory ze strony religijnych przywódców żydowskich, skazanie na śmierć krzyżową i zwycięstwo nad śmiercią.
Kwestia tożsamości autora – czy był nim rzeczywiście apostoł Marek, poddawana jest w wątpliwość. Tradycyjnie przyjmuje się że nim był rzeczywiście znany Piotrowi apostołowi Marek który wcześniej był towarzyszem Pawła i Barnaby w misyjnych podróżach w końcu zaś znalazł się w Rzymie jako pomocnik apostoła Piotra i „tłumacz”. W okresie przed rokiem 70 po Chrystusie spełnil życzenia Piotra i utrwalił na piśmie niektóre główne tematy nauczania chrześcijańskiego

 
 

Więcej artykułów w kategorii Nowy Testament

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *