Ewangelia według św. Łukasza

Ewangelia według św. Łukasza ma pewne szczególne cechy, które ja odróżniają od pozostałych Ewangelii (Mateusza, Marka i Jana), wchodzących w skład Nowego Testamentu, Szczególną role odgrywa w niej Jerozolima, w której działalność Jezusa osiąga swój punkt kulminacyjny. Wszystkie wydarzenia historii zbawienia, przez które Bóg wyzwala człowie¬ka z mocy zła, skupiają się wokół osoby Jezusa Chrystusa. W Nim spełnia się długi okres przygotowania, jaki stanowią dzieje starożytnego Izraela (Siary Testament). Dla tych, którzy uwierzyli, cały świat wkracza w nową epokę. Zaczyna się oczekiwanie ostatecznego speł¬nienia.
Dzieje zbawienia przeplatają się z wydarzeniami historii powszechnej (2,1; 3,1-4)
1 ogarniają cala ludzkość (3,6). Jezus kieruje swoje słowa zwłaszcza do ubogich, pogar¬dzanych, chorych, odtrąconych. To oni są na Jego nauczanie szczególnie otwarci i to wła¬śnie pośród nich w sposób widzialny objawia się Królestwo Boga.
Ewangelia według św. Łukasza powstaje w czasach, gdy dobiega końca życie ostat¬nich apostołów. Umierają ci, którzy mogliby dziełić się bezpośrednim doświadczeniem spotkania z Chrystusem, którzy słyszeli Jego nauki i widzieli Jego czyny. Coraz mniej jest tych, któi-zy pamiętają dni Jego męki, śmierci oraz zmartwychwstanie. Tymczasem poja¬wiają się nowi głosiciele Słowa, a do ich nauk wkradają się niejednokrotnie nowe treści.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Nowy Testament

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *