Anglikanizm

U źródeł tego nurtu była swoista „schizma” w kościele Anglii kiedy to król angielski Henryk VIII zażądał od papieża Klemens VII uznania nieważność jego pierwszego małżeństwa z Katarzyną Aragońską i uznania nowego małżeńswa – z Anną Boleyn. Papież te żądania odrzucił i w 1533 r. exkomunikował króla, zaś angielski parlament w 1534 ogłosił „akt o supremacji” mocą którego król został ogłoszony głową Kościoła Anglii. W 1549 r. wprowadzona została księga modłów „Common Prayer”. W l. 1553-58 Maria I Tudor bezskutecznie usiłowała przywrócić katolicyzm w Anglii. W 1559 r. królowa Elżbieta I wznowiła Akt supremacji później zaś zostały uchwalone 39 artykułów wiary kościoła anglikańskiego. W odpowiedzi na to w 1570 r. papież Pius V exkomunikował Elżbietę I co dało początek prześladowaniom katolików. Ogólnie zatem uformował się episkopalny organizacyjny charakter owego kościoła który przyjął charakter raczej protestancki lecz większość katolickich form kultu została tutaj zachowana– można by rzec: „katolicki w formie, protestancki w treści”. Anglikanizm rozszerzył się przede wszystkim do krajów gdzie rządzili Anglicy – Kanada, Australia, Nowa Zelandia, na świecie zaś jest łącznie ok. 80 mln. Anglikanów. W l. 20 XX w. anglikanie zawarli interkomunię z Unią Utrechcka kościołów Starokatolickich dzieki czemu można uznać je za nurt anglikańsko-starokatolicki. Mimo to jednak uznania ważności anglikańskich święceń do tej pory odmawia Rzym. Aktualnie kosciołowi przewodzi abp. Rowan Williams.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Protestantyzm

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *