Skała Kalwarii

Skała Kalwarii, która posłużyła za podstawę Krzyża Zbawiciela, i grób, który na trzy dni zamknął w sobie Jego ciało, otwierając się ponownie, gdy Chrystus wychodził z niego w chwale zmartwychwstania, dla rodzącego się Kościoła niewątpliwie nabrały charakteru miejsc świętych. Przypuszczać, że tak się nie stało, nie mia¬łoby sensu. Dlatego to właśnie w sto lat później cesarz Hadrian, chcąc odwieść chrześcijan od oddawania czci miejscom tak drogim ich poboż¬ności, kazał je przykryć tarasem Kapitelu założonej przez siebie Aclia Capitolina. Tak pozostawały aż do początku IV w., kiedy to w roku 326 te święte miejsca zostały odsłonięte z chwilą zburzenia budowli pogańskich. Wspaniała bazylika konstantyńska, której budową kierował biskup Makariusz, została uroczyście otwarta w roku 335. Jeszcze dziś jesteśmy w stanie dokładnie określić jej położenie i układ, w części dzięki dawnym opisom pielgrzymów, w części dzięki ostatnim odkryciom archeologicznym, dokonanym w bazylice w trakcie prac restauracyjnych. Wejście do bazyliki od strony wschodniej poprzedzone było przez propileje, włączone w wapienną kolumnadę Cardo Mazeirnus, głównej ulicy w Aelia Capitolina, jednak wyróżniające się użytym do ich budowy materiałem i bogatszą dekoracją. Stąd kilka schodków prowadziło do trzech brani (jedna z nich widoczna jest jeszcze w Rosyjskim Hospicjum Aleksandra), wybitych w najstarszym murze.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Jerozolima

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *